"Wat óók gebeurt"

Het besluit volgt op maanden van acties, brieven en gesprekken vanuit de samenleving met de politiek. Zo brachten Eerste Kamerleden bijvoorbeeld een werkbezoek aan het Wereldhuis in Den Haag. Landelijke en lokale kerkleiders schreven brieven, waarin ze duidelijk stelling namen. Het maakt dus uit dat mensen zich uitspreken. Het maakt uit dat wij opstaan en ons uitspreken en het heeft heel veel uitgemaakt dat zo veel mensen dat met ons hebben gedaan en ons daarin ook hebben gesteund en aangemoedigd. Niet voor niets noem ik hierboven even de netwerken en samenwerkingsverbanden die zich in de afgelopen periode hebben bewezen. Want we zullen ze in de toekomst nog hard nodig hebben. In de Tweede Kamer zijn de debatten alweer gaande over nieuwe en andere harde maatregelen voor vluchtelingen en asielzoekers. Wij zullen ons in stad en land hoe dan ook blijven inzetten voor de waardigheid en rechten van mensen zonder papieren.

Hart voor medemenselijkheid in Den Haag

Stek zet zich in voor een stad waar niemand achterblijft. Als dat onze missie is – en dat is wis en waarachtig onze missie! – dan wordt het een uitdaging om die ook na de enorme winst van Hart voor Den Haag gestalte te blijven geven. Dat Hart voor Den Haag een partij is die veel boosheid vertolkt, is duidelijk. Maar het is ook een partij die die boosheid voor een belangrijk deel richt op een kwetsbare groep mensen in onze stad: vluchtelingen en asielzoekers en de mensen zonder papieren. De manier waarop zij tot zondebok worden gemaakt, doet geen recht aan de werkelijke feiten en cijfers. Stek wil in elk geval in de komende vier jaar beter gaan nadenken hoe we kunnen bijdragen aan gemeenschappen in buurten en wijken, waar mensen zich veilig en welkom voelen, waar niemand zich buitengesloten voelt, waar niemand achterblijft. Gemeenschappen als wijkplaatsen, als kamers van het Haagse huis waar mensen geborgenheid vinden, veilige beschutting.

Wat ook gebeurt

Ik deel in deze Stekjes altijd graag een gedicht of een gedeelte van een gedicht. Ik denk dat de taal van poëzie meer ruimte biedt om beelden op te roepen en emoties te delen, hoop te wekken en moed in te spreken. De taal van poëzie biedt mij ruimte om dingen te zeggen, die anders ongerijmd of onredelijk zijn. Ik sluit af met een lied dat een vriendin me opstuurde, een lied van Huub Oosterhuis.